Zomaar blauw

Geen idee hoe het komt. Er heeft niemand op gestaan. Niet gestoten en niet misgeslagen met een hamer. Maar hij is wel blauw. M'n teennagel. Rechtervoet, grote teen.

Even gedokterd via internet. Het kan ook ontstaan door te krappe schoenen. Onmogelijk dat dat bij mij de reden is. Heb deze schoenen al heel lang, nooit last van gehad. Volgens dokter internet kan 't ook zomaar ontstaan. Zonder reden. Het gaat dan ook zomaar weer weg. Ach, mooi blauw is niet lelijk en mijn slippers blijven de komende maanden nog diep weggestopt in de kast.

Buikbeelden

Wij weten het. Vanmorgen hebben we het gezien. Bewegende buikbeelden. Maar we houden nog een slag om de arm. Misschien hebben ze het niet goed gezien. We bedenken een hij-naam en een zij-naam.

We gebruiken al een paar maanden ´hij´ als aanspreektitel. Dat houden we zo. Om verwarring te voorkomen. Maar die hij kan ook een zij zijn.  Half april mag iedereen het weten. Dan is het ons geheimpje niet meer. Het allerbelangrijkste: alles is goed. Tenen en vingers geteld, van beide tien.

Zonder foto

Soms heb ik het gevoel de enige te zijn. Het braafste meisje van de klas. Met hoge snelheid werd ik ingehaald. Niet geteld hoe vaak, maar aan tien vingers had ik zeker niet genoeg.

Er wordt hard gewerkt aan de weg. Versmalde rijstroken, dus je mag maar 70 kilometer per uur. Ik hield me daaraan. De zwarte auto in de berm heeft mij niet op de foto gezet. Niet veel inhalers kunnen hetzelfde zeggen als ik. Zonder bekeuring kwam ik thuis.