Waslabelvragen

Ik heb een jurkje. Nu denk je misschien ‘waarom wil ik dit weten’. Nou, dit jurkje is niet zomaar een jurkje. Hij is heel erg leuk en heel erg gekleurd. Heel veel kleurtjes. Bloemen, vogels, takjes en vlinders. En het boeiendste deel van dit jurkje bevindt zich aan de binnenkant. Het waslabel. Het wat? Het waslabel. Er zit een heel interessant waslabel in. Inspirerend zelfs. Je gaat je er van alles bij afvragen. Behalve de benodigde informatie staat er ook een instructie op:

“Wassen en strijken met gelijke kleuren. Voor het beste resultaat in een waszak.”

Ik heb dat even op me in laten werken. Wassen met gelijke kleuren? Uit elkaar knippen, wassen en weer in elkaar zetten? Hoe werkt dat? En dan wordt je ook nog geacht het ding te strijken met gelijke kleuren. Het wordt steeds ingewikkelder. Ik ben ook erg nieuwsgierig naar het ‘beste resultaat’. Kijk, ik begrijp heus dat doorgelopen kleuren daar niet mee bedoeld worden. Pluisjes evenmin. Wassen in een waszak, lukt me. Absoluut. Maar moet ik ook strijken in een waszak? Het staat er wel. Maar het resultaat is dan een jurk vol vouwen waar je ze niet wil hebben volgens mij. Niet geprobeerd, maar vermoed dat die actie niet het ‘beste resultaat’ geeft. En om het dan nog ingewikkelder te maken moet je het eigenlijk ook strijken met gelijke kleuren in een waszak. Ja, dat wordt een hele tour. En dan te bedenken dat de stiksels aan de buitenkant rood zijn en de stof niet. Tellen de stiksels ook mee als we het over gelijke kleuren hebben? Poehee… volgende keer gewoon effen zwart, van plastic, wassen niet nodig. Na één keer dragen pak je gewoon een nieuwe van de rol.

Fleurig, saaie hoek

Het staat gezellig. Fleurig. Kleurrijk. Heeft ook nog iets gezonds geloof ik. Doet iets met de lucht. Nou verwacht ik dat bij ons die impact heel klein is. Want zoveel hebben we er niet. Heb ze puur voor de leuk. Vult een lege plek die ooit saai was. Sommigen kunnen jaren mee. Zo schijnt in ieder geval. Toen ik nog thuis woonde stond daar een exemplaar die het plafond aanraakte. Jaren, zo niet eeuwen oud. Maar dat is mij nog niet gelukt. Heb ook nog nooit een nieuwe huisvesting hoeven aanschaffen. Schijnt ook wel eens nodig te zijn. Maar zo ver komt het bij mij niet. Ik zie ze heus wel staan. In een verveeld momentje kan ik er ook wel eens aandachtig naar kijken. Maar toch.. Ik denk er gewoon niet aan. Heb ’t zelfs al eens in mijn mobiel ingesteld dat ik wekelijks herinnerd word. Maar die herinnering komt dan net op het verkeerde moment. Druk met iets anders. Geen zin. Doe ik morgen wel. En dan komt het er niet van. Uitstel wordt afstel. Afstel wordt uiteindelijk een lelijk, dor, droog geval. De hoek die fleurig was, is weer saai. Dus begeef ik mij weer naar de winkel. Kom er inmiddels zo vaak dat ze overwegen speciaal voor mij een loyaliteitsprogramma op te zetten. Kan natuurlijk ook voor nep gaan. Maar dat is het dan toch ook weer niet. Nee, ik ga gewoon heel regelmatig naar het tuincentrum om een nieuwe kamerplant aan te schaffen.

De achtervolging

Hij volgde mij. Eerst op grote afstand. Langzaam kwam hij dichterbij. Toen hij nog minder dan een meter achter mij was, bekeek ik hem. Het glas van zijn donkere zonnebril spiegelde door de laaghangende zon. Een grote, donkere man. Niet het type waarmee ik gezellig een kopje koffie wil drinken. Hij was druk met zijn telefoon. Voerde een gesprek en maakte daarbij driftige gebaren. Door zijn wilde bewegingen zakte zijn muts, die blijkbaar toch een maatje te groot was, steeds een beetje meer naar zijn borstelige wenkbrauwen. Na een paar minuten hield hij de achtervolging voor gezien en ging me voorbij. Terwijl hij dat deed, keek hij  naar me. Al snel was hij uit het zicht. Ik slaakte een zucht van verlichting, maar moest even verder toch weer mijn adem inhouden. Daar stond hij. Met een blik van verslagenheid. Een hand in zijn zij, met de andere hand toetste hij een nummer op zijn telefoon. Ik vermoed dat hij de sleepdienst belde. Om zijn auto, die hij net in de achterbak van zijn voorganger had gedrukt, weg te takelen. Vervelend voor het slachtoffer, maar toch reed ik glimlachend voorbij. Het had ook mijn achterbak kunnen zijn.