Pootjebaden

Het belooft een ware beleving te worden. Een sensatie die zijn weerga niet kent. Mijn hersenen zijn nu nog 'down to earth' en ik schat het in als 'onvergetelijk'. Het wordt een droom. Ik denk zelfs dat het niet bij een keer kan blijven. Het lijkt te gaan smaken naar meer. Het zou zelfs een verslaving kunnen worden. Een hogere sfeer waarvan je zou willen dat het eeuwigdurend was. Ik tref de voorbereidingen. Laat het bad vollopen. Heet water.  Dampend. De blaadjes die straks in het water gaan zweven liggen klaar.... Eerst even doorkomen, pootjebaden. Dan langzaam in het hete, dampende water glijden. Zwevende blaadjes verspreiden een mysterieuze geur. Ik neem de geur tot me. Hoe meer ik dat doe, hoe groter het genot... En dat komt allemaal door een voor de inhoud ergonomisch gevormd zakje. Een pyramidetje waardoor de blaadjes vrij kunnen zweven. En doordat ze zich vrij voelen laten ze alles los wat ze in zich hebben... Maar voor het zover is moet het zakje eerst zijn adem inhouden, breng ik hem in de verdrukking en mag ik blij zijn als ik mijn vingers niet brand aan het hete water. Pootjebaden met een hindernisje. Hindernis theekopje. Het pyramidetje is net te breed voor een heel gewoon theekopje. Maar eenmaal klaar is het een sensatie hoor, net zoals het ouderwetse, rechthoekige zakje. Thee 'can do that' zal ik maar zeggen.

Nieuwe liefde

Toen we elkaar voor het eerst zagen, was het liefde op het eerste gezicht. Die eerste aanblik. Gisteren hadden wij eindelijk de stoute schoenen aangetrokken. Onze eerste date. Gestrikt voor een hele dag. Samen. Ik liep met mijn hoofd in de wolken. Dacht dat ik de blauwe lucht kon aanraken met mijn wijsvingers. Ik voelde me groots. Zo groot had ik me nog nooit gevoeld. We genoten van de voorjaarszon die fel op onze neuzen scheen. We werden aangekeken. We oogden gezellig samen. Een ‘goed paar’ was vaak de conclusie. Bepaald geen instapmodel, maar heel volwassen. Niemand kon ons iets in de schoenen schuiven. Pas rond tienen in de avond scheidden onze wegen. Met lood in de schoenen liep ik weg. Tegelijkertijd landde ik. Voelde ik weer de aarde onder mijn hielen. En vandaag… vandaag even geen date. Even geen paar. We hebben gisteren al zoveel wegen bewandeld. Ik en mijn te leuke, roze pumps met hakken van 7 centimeter. Spierpijn in mijn kuiten. Aaauuww!

Rode blossen

Alleen al de gedachte dat hij straks weer wordt aangeraakt. Dat hij met zorg wordt gemasseerd. Dat hij wordt geaaid. Dat hij daarna tot grote hoogte komt en weer liefdevol wordt opgevangen. Ik sidderde op mijn stoel. Kippenvel over mijn hele lijf. Van kruin tot kleine teen. Diep in- en uitademen kon dat niet voorkomen. Rode blossen werden langzamerhand zichtbaar op mijn wangen. Net zo rood als hij. Warm. Een onrustig gevoel. Ik bedacht me om het een halt toe te roepen. Ik kon het niet aan, dacht ik. Mijn hoofd vulde zich met dilemma’s. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat het over moest zijn. Het plezier. De glimlach. Zo licht als een veertje. Zwevend. Drie dagen gunde ik hem én hen het plezier. Maar vandaag heb ik hem per ongeluk en misschien wel expres, zijn verdere zweven ontzegd. Geen krassende geluiden meer. Ballon stuk.