Gordijnroede96

Hxptv233BRyZ56, gnHMo0178vs, tv670ZGp… ik ben de draad kwijt. Ik kan het niet onthouden. En dat vind ik lastig. Moet al zoveel opslaan in mijn hersenpan. Dit soort onvolgbare dingen passen er echt niet meer bij. En wijzigen, dat kan dan weer niet. Zou er graag een leesbaar, begrijpelijk iets voor in de plaats hebben. Gewoon iets simpels dat te onthouden is. Maar dat is een onmogelijkheidje, een kan-niet-gevalletje, een je-moet-het-er-maar-mee-doen-itempje. Een bestandje helpt mij onthouden. Handig is anders. Je opent de pagina. Je opent het bestandje. Je selecteert, kopieert en plakt het onleesbare, onbegrijpelijke en onhandige en dan ben op de plaats van bestemming. Ik begrijp heus wel dat de automatische generator allemaal identieke combinaties moet maken. Maar kunnen de bouwers van die dingen er dan misschien een Nederlandse woordenlijst aan koppelen? Eventueel met twee logische woorden aan elkaar gekoppeld en een getalletje? Ik denk bijvoorbeeld aan ‘patatjemet24’, ‘fietsbel31’, ‘achteruitkijkspiegel12’, ‘gordijnroede96’, ‘theekopje87’. Paar eenvoudige voorbeelden. Veel makkelijker te onthouden en ook niet zo makkelijk te kraken. Toch? Of moeten wachtwoorden perse zo ingewikkeld zijn? En als ze dan ingewikkeld zijn, zorg dan dat iemand hem zelf kan wijzigen. Worden we allemaal veel blijer van! Tot die tijd hou ik een ingewikkelde-wachtwoorden-bestand bij. En dat bestandje heet: IkHnO, Ik Kan Het Niet Onthouden. Makkelijk toch?  

hashtagvirus

Neem een grote hap lucht. Doe net alsof je het wedstrijdbad van 25 meter onder water heen en weer moet zwemmen. Klaar?

#iknoemhetaltijdeenhekjesimpelwegomdatikbijhetinstellenvanmijnvoicemaileenhekjemoetintoetsenalsikklaarbenmaartegenwoordigishethekjegeenhekjemeermaareenhashtaghetwoordisgemoderniseerdenheefteenduidelijkefunctiegekregenopsocialmediasiteshetcategoriseerdberichtenenonderwerpenenjekunthetgebruikenomtezoekenoptwitterendatisbesteeninteressanteontwikkelingwantsindsdehashtagschrijvenwijwoordenaanelkaarendanmoetenwezelfverzinnenwaardespatiesenleestekenshorentestaanwatsomsbesteenlastigeopgaveisalsikergenseenaaneengeschrevenzinzieachtereenhashtagdanleesikdezinmetingehoudenademenenmetdezelfdehapluchtprobeerikhetooktebegrijpensomsbenikdanalblauwaangelopennetzoalsbijhetschrijvenvandezeenormehashtagwatikmetingehoudenademdoewaardoorikinmiddelsalminstensvierkeerblauwbenaangelopenwatnatuurlijknietheelhandigisbovendienkosthetmeookontzettendveelmoeiteomdespatiebalkteweerstaanwanthetisbijmijeenveelgebruiktetoetshetmaaktzinnentotleesbarezinnengelukkigisdebackspacetoetsmijvandienstomdeoverbodigespatiesteverwijderenvolgjemenogendaarhoortdaneenvraagtekenachtermaardatdoeiknietomdatleestekensachterhashtagsnoueenmaalnietgebruikelijkzijnmaarookikmoetmetdetijdmeedusdehashtaggebruikikookandersbeniknietvindbaarikkanheminmiddelsblindelingsvindenshiftdrieendanverschijnthijopmijnschermwateentoestandenwateenonleesbareblogisditgewordendaaromzetikernumaareenpuntachtermaarnatuurlijkgeenechtepuntwantdathoortweernietbijhethashtagvirus

Ik mis punten, komma’s, spaties en andere leestekens in het dagelijks taalgebruik op social media sites. En je mag nu weer ademen. Punt.

Peuterproof longdrinkglas

Mijn dochter is 2,5. Een peuter, die ’grotemensendingen’ machtig interessant vindt. Waar een hoop grote mensen een hekel aan hebben, strijken, vindt zij fantastisch. Als mama of papa gaat strijken wil ze maar al te graag meehelpen. Met haar eigen, knalroze, plastic strijkijzer levert ze vouw- en kreukloos de theedoeken en dweiltjes op.

Nog zo’n ding. Drinken uit een groot glas. Niet zo’n klein plastic bekertje. Allang niet meer interessant. Nee, het echte werk. Een ‘longdrinkglas’. Mijn glas is het einde, wil zij ook. Ik leg uit dat ze voorzichtig moet zijn met glazen, want als ze vallen gaan ze stuk. Uiteindelijk valt dat glas natuurlijk op de grond, maar… opvoeddilemma: niet stuk. Het glas blijft heel. Leg dat maar eens uit, dat glazen soms niet stuk gaan als ze vallen. Voor de zekerheid heeft ze nu haar eigen peuterproof longdrinkglas. Plastic. Vandaag was het opeens een paar minuten muisstil in huis, als ik na een paar minuten toch maar eens ga kijken wat er in de keuken gaande is, tref ik de inhoud van de net aangeschafte tissuedoos op de grond. Overal sneeuwwitte propjes. Als ik vraag waarom alle tissues uit de doos zijn, geeft zij een heel logisch antwoord: “moet onderaan beginnen mama”. Doen we tenslotte ook met aankleden. Eerst een hemd, dan een shirt. Onderaan beginnen. Peuterlogica.