De achtervolging

Hij volgde mij. Eerst op grote afstand. Langzaam kwam hij dichterbij. Toen hij nog minder dan een meter achter mij was, bekeek ik hem. Het glas van zijn donkere zonnebril spiegelde door de laaghangende zon. Een grote, donkere man. Niet het type waarmee ik gezellig een kopje koffie wil drinken. Hij was druk met zijn telefoon. Voerde een gesprek en maakte daarbij driftige gebaren. Door zijn wilde bewegingen zakte zijn muts, die blijkbaar toch een maatje te groot was, steeds een beetje meer naar zijn borstelige wenkbrauwen. Na een paar minuten hield hij de achtervolging voor gezien en ging me voorbij. Terwijl hij dat deed, keek hij  naar me. Al snel was hij uit het zicht. Ik slaakte een zucht van verlichting, maar moest even verder toch weer mijn adem inhouden. Daar stond hij. Met een blik van verslagenheid. Een hand in zijn zij, met de andere hand toetste hij een nummer op zijn telefoon. Ik vermoed dat hij de sleepdienst belde. Om zijn auto, die hij net in de achterbak van zijn voorganger had gedrukt, weg te takelen. Vervelend voor het slachtoffer, maar toch reed ik glimlachend voorbij. Het had ook mijn achterbak kunnen zijn.

Voor mij?

Ik zie sterretjes. Het is niet omdat ik op mijn rug in mijn achtertuin naar de hemel lig te staren. Maar ik zie ze wel. Net alsof ik heel hard mijn hoofd heb gestoten. Het was op een lange weg. Maximaal 80. Met minstens 20 paar rode achterlichtjes voor mij reed ik daar. De voorste reed waarschijnlijk precies de toegestane snelheid. We sukkelden achter elkaar aan. Een gangetje van 70. Waarschijnlijk allemaal mensen die, net als ik, terug naar huis reden. Het was donker. Hier en daar een lantaarnpaal die verlichting bracht. Tegenliggers met felle lampen. De eerste tegenligger knipperde met zijn lampen. Die reed door een kuil, dacht ik. De volgende hetzelfde. Bij de derde viel het op. Zoveel kuilen zitten er toch niet in de weg? Bij de vierde dacht ik dat het voor de auto voor mij was bedoeld. Of voor degene achter mij. Maar toen zij allebei afsloegen en het seinen bleef aanhouden… controle? Waarschuwden ze voor een politiewagen die verdekt opgesteld in de berm stond? Maar, ook op de volgende weg bleef het maar doorgaan. Was het dan toch voor mij bedoeld? Mijn lichten staan aan toch? Tenminste, het lijkt er wel op. Het lampje op mijn dashboard verteld mij dat ze toch echt aanstaan. Maar… ohw… zeg dat dan! Een van mijn koplampen schijnt niet meer. Met dank aan een heleboel oplettende weggebruikers, die blijkbaar het beste voorhebben met hun medechauffeurs. Ik laat hem morgen repareren. Morgen hoeven jullie dus niet meer te seinen, ik zie nog steeds sterretjes van alle felle lampen. Ik weet het nu. Komt goed.

Gordijnroede96

Hxptv233BRyZ56, gnHMo0178vs, tv670ZGp… ik ben de draad kwijt. Ik kan het niet onthouden. En dat vind ik lastig. Moet al zoveel opslaan in mijn hersenpan. Dit soort onvolgbare dingen passen er echt niet meer bij. En wijzigen, dat kan dan weer niet. Zou er graag een leesbaar, begrijpelijk iets voor in de plaats hebben. Gewoon iets simpels dat te onthouden is. Maar dat is een onmogelijkheidje, een kan-niet-gevalletje, een je-moet-het-er-maar-mee-doen-itempje. Een bestandje helpt mij onthouden. Handig is anders. Je opent de pagina. Je opent het bestandje. Je selecteert, kopieert en plakt het onleesbare, onbegrijpelijke en onhandige en dan ben op de plaats van bestemming. Ik begrijp heus wel dat de automatische generator allemaal identieke combinaties moet maken. Maar kunnen de bouwers van die dingen er dan misschien een Nederlandse woordenlijst aan koppelen? Eventueel met twee logische woorden aan elkaar gekoppeld en een getalletje? Ik denk bijvoorbeeld aan ‘patatjemet24’, ‘fietsbel31’, ‘achteruitkijkspiegel12’, ‘gordijnroede96’, ‘theekopje87’. Paar eenvoudige voorbeelden. Veel makkelijker te onthouden en ook niet zo makkelijk te kraken. Toch? Of moeten wachtwoorden perse zo ingewikkeld zijn? En als ze dan ingewikkeld zijn, zorg dan dat iemand hem zelf kan wijzigen. Worden we allemaal veel blijer van! Tot die tijd hou ik een ingewikkelde-wachtwoorden-bestand bij. En dat bestandje heet: IkHnO, Ik Kan Het Niet Onthouden. Makkelijk toch?